Diakonia liturgiczna

"Liturgia jest szczytem, do którego zmierza cała działalność Kościoła. Jednocześnie jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc." (KL 10)

Liturgiczna Służba Ołtarza  jest szczególnym uczestnictwem w Eucharystii i nabożeństwach. Stojąc tak blisko ołtarza czuje się bliskość ważnej chwili życia. Ministrant jest niejako "przybocznym" straży Jezusa w kapłaństwie swojego duszpasterza. Służba to również wyjątkowa forma modlitwy. Panowie, ministrantem się jest przez całe życie! Zapraszamy do wspólnej służby!

Liturgia krok po kroku

Eucharystia jest centrum i szczytem życia Kościoła, bo Chrystus włącza Kościół i każdego z nas do swojej ofiary uwielbienia, złożonej raz na zawsze Ojcu na krzyżu. Podczas Mszy Świętej wszyscy święci łączą się z naszą wspólnotą eucharystyczną, dlatego jest ona zadatkiem nieba na ziemi. Ważne jest, abyśmy chcieli przeżywać ją głębiej i w pełni świadomie.
Co tydzień, chwilę przed mszą świętą o godz. 11.30 i 20.00, będziemy zwracać uwagę na poszczególne elementy Najświętszej Liturgii. Zapraszamy do wcześniejszego przychodzenia na niedzielne Eucharystie!

Eucharystia
Eucharystia jest czasem spotkania z żywym Bogiem i całym Kościołem. Podczas niej wszyscy święci łączą się z naszą wspólnotą eucharystyczną, dlatego jest ona zadatkiem nieba na ziemi. Ważne jest, abyśmy chcieli przeżywać ją głębiej i w pełni świadomie. Co tydzień, podobnie jak w zeszłym roku formacyjnym, chwilę przed mszą świętą, będziemy zwracać uwagę na poszczególne elementy Najświętszej Liturgii.
Po wejściu do świątyni, zachowujemy ciszę, która jest wyrazem szacunku i miłości jaką darzymy Boga.
Gest zanurzenia dłoni w kropielnicy i wykonaniu znaku krzyża ma nam przypomnieć przyjęty chrzest, przywileje i zobowiązania zeń płynące. Przypomina o naszym "zanurzeniu" w śmierci Chrystusa i powołaniu do nowego życia.
Aby dobrze przeżyć mszę świętą ważne jest duchowe przygotowanie. Wcześniejsze przybycie do kościoła umożliwia znalezienie czasu na osobistą modlitwę, wyciszenie się oraz przedstawienie Bogu własnych intencji;
wspólny śpiew wiernych ma charakter jednoczący, a więc tworzymy jeden Kościół, jedną wspólnotę eucharystyczną (od tego roku akademickiego teksty pieśni będą wyświetlane na ekranie obok, dlatego zachęcamy do wspólnego śpiewu).

Chleb i wino
W zeszłą niedzielę w Liturgii krok po kroku ukazywaliśmy jak ważny charakter ma dla nas wcześniejsze przybycie do Kościoła oraz wykonanie znaku krzyża. Dziś pragnąłbym zwrócić uwagę na część w liturgii eucharystycznej to znaczy ofiarowanie czyli dary jakie składamy na ołtarzu. Zatem przynosi się na ołtarz chleb, wino i wodę, tzn. te elementy, które Chrystus wziął w swoje ręce. Zatem co one oznaczają?
Chleb - to pożywienie, które nigdy nam się nie sprzykrzy, jest prawdziwy i dobry, oznacza wierność i niezłomną stałość.
Wino - to napój, który nie tylko gasi pragnienie (w czasach Jezusa chleb i wino stanowiły podstawę życia), ale też "rozwesela serce człowieka" (Ps. 104, 15a). Wino jest jaśniejącą pięknością, wonią i siłą, która rozpromienia wszystko. Spożywane na ucztach i uroczystościach było wyrazem radości i braterstwa. Z drugiej strony wino wyciśnięte z gron symbolizuje cierpienie.
Woda - oznacza naturę ludzką, którą przyjął Syn Boży. Może oznaczać również przemianę starego człowieka w nowego przez zanurzenie w wodzie Chrztu św.
Chleb i wino jako pokarm biologiczny mówią z jednej strony o naszej zależności od świata, z drugiej zaś, jako pokarm symboliczny, mówią o naszej zależności od Boga. Obecnie często śpiewamy pieśń, która jest nam bliska w swej symbolice: "Chleb, co zmienia się w Chrystusa Ciało, z wielu ziaren pszenicznych się rodzi". Również wino "z wielu gron pochodzi". Ziarna i winne grona symbolizują poszczególnych członków Kościoła, które razem, na kształt ziaren, mają tworzyć jeden chleb. Tak jak jest jedna Hostia i jeden kielich, które widzimy na ołtarzu.

Ofiarowanie (modlitwa księdza i obmycie rąk)
W ramach cotygodniowej liturgii krok po kroku, dziś zwróćmy szczególną uwagę na moment liturgii eucharystycznej, jakim jest ofiarowanie. Podczas gdy wierni łączą się na wspólnym śpiewie, kapłan, po przyjęciu daru chleba i wina, w imieniu całego ludu odmawia modlitwę: „Przyjmij nas Panie stojących przed Tobą w duchu pokory i z sercem skruszonym; niech nasza ofiara tak się dzisiaj dokona przed Tobą, Panie Boże, aby się Tobie podobała”. Wierni w tym czasie powinni uznać grzeszność przed Bogiem, stanąć przed Nim w prawdzie i ofiarować Mu swoje intencje oraz konkretne postanowienia. Następujący później gest obmycia rąk przez kapłana i towarzysząca mu modlitwa: „Obmyj mnie Panie z mojej winy i oczyść z grzechu mojego” wyrażają pragnienie wewnętrznej czystości koniecznej dla godnego i owocnego sprawowania ofiary mszy świętej. Zachęcamy do świadomego przeżywania tej części liturgii.

Modlitwa eucharystyczna (prefacja)
Dzisiaj i przez następne niedziele będziemy przybliżać znaczenie modlitwy eucharystycznej. Ta część liturgii rozpoczyna się dialogiem celebransa z wiernymi („Pan z wami”, „W górę serca”, „Dzięki składajmy...”). Dialog ten przypomina wiernym o obecności Boga, kapłan nawołuje wówczas do wspólnej modlitwy do Ojca przez Chrystusa. Po dialogu następuje prefacja, która jest hymnem dziękczynnym odmawianym lub śpiewanym jako wstęp do właściwej modlitwy eucharystycznej. Prefacja zaczyna się zazwyczaj słowami: „Zaprawdę godne to i sprawiedliwe…”. Kapłan odmawia ją z rękami rozłożonymi. Przy końcu prefacji składa ręce i razem z wiernymi śpiewa lub głośno mówi aklamację: „Święty, święty, święty…”. Prefacja jest czasem dziękczynienia Bogu Ojcu za dzieło odkupienia. Kapłan w imieniu ludu zanosi Bogu uwielbienie za dobroć jakiej doświadczamy w codziennym życiu. Ważne jest to, abyśmy z miłością i wdzięcznością przeżywali ten czas mszy świętej.